Wij Helpen daar: terugblik op een geslaagde zomer

Nu de zomer op een onvermijdelijk einde is gelopen, blikt Stichting ‘Wij helpen daar’ terug op een zeer geslaagde zomer. Wat zijn we razend trots op onze deelnemers! Na maanden voorbereiden en geld ophalen, hebben ze meegemaakt waar onze stichting echt om draait: iets doen voor een ander. Wij zijn studenten en onze deelnemers zijn studenten, maar eenmaal in voormalig Joegoslavië rekenen we af met alle vooroordelen. Niks geen oneindig bier drinken en overlast veroorzaken, maar bellenblazen en helpen met eten geven. Daar draait het om kleine Nikolaj in Stamnica die het liefste sabbelt op je haar, de oude dame Rosa in Trogir die niet genoeg kan krijgen van haarspeldjes en ga zo maar door. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat de deelnemers die naar Stamnica zijn geweest, op zijn minst nog enkele dagen last van hun kaken zullen hebben van het vele zingen van “papagaaitje leef je nog”. Elk jaar zien wij toch ook weer terug bij onze deelnemers dat de reizen confronterend zijn. Servië, Bosnië en Kroatië liggen misschien in Europa, maar de omstandigheden daar zijn niet te vergelijken met Nederland. In Stamnica zitten kinderen met allerlei geestelijke en verstandelijke handicaps door elkaar. Van autisme tot het syndroom van Down, tot nog ernstiger ziektebeelden. Alle kinderen zitten door elkaar en veel erger nog: alle kinderen worden exact hetzelfde behandeld. Vanuit de verzorgers is dit niet zozeer onwil, maar onmacht. Eén zuster draagt namelijk gemiddeld de zorg voor zo’n twintig kinderen die zich veelal moeilijk laten sturen. Veel meer dan basiszorg krijgen de kinderen dan ook niet. Behalve twee weekjes in de zomer, dan helpen wij even mee en bellenblazen we erop los.

Weblog Jennifer: de eerste 2 weken in Washington, ASL leren!

De eerste twee weken in Amerika zitten erop…. Tot nu toe heb ik vooral leuke dingen gedaan en natuurlijk ASL (Americ

an Sign Language/Amerikaanse Gebarentaal) geleerd van mensen die ik leerde kennen op Gallaudet. DE universiteit

waar ik voor een half jaar een aantal vakken ga volgen.
De eerste we

ek heb ik samen met mijn broer Kenneth de stad verkend en wat leuke dingen gedaan. Ik keek vooral uit naar de winkels waar ik later zelf dingen kan kopen en dat was niet altijd zo makkelijk. De stad zelf, Washington DC dus, is heel mooi en leuk en er is genoeg te zien en doen. We hebben vrijwel elke bekende plekken bezocht, zoals het Capitool, Lincoln Memorial, Pentagon (alleen van afstand bekeken, hoor), het Witte Huis, Arlington Cemetery en natuurlijk een aantal museu

ms, zoals National Museum of Natural History. De rest ga ik nog bezoeken als ik tijd heb.
Verder heb ik opgetrokken met Lisa, een Nederlandse studente die hier al 4 jaar woont, en haar vrienden. Op die manier leer ik al beetje mensen van Gally (bijnaam van Gallaudet ^_^) kennen en natuurlijk ook ASL. Ik heb geen lessen genomen, dus ik moet het vanaf het begin leren. In het begin was het wel beetje moeilijk te volgen, maar met Lisa’s hulp ging het beter. Ook heb ik mijn eerste uitstapje gemaakt in US samen met Lisa en haar vrienden. We gingen naar Cunningham Falls State Park in Maryland. Het is ongeveer 2 uur rijden van Gally, en we hebben daar gewandeld, wat rotsen beklommen en BBQ gehouden. Tussendoor heeft het flink geregend, maar we hielden ons schuil onder de afdak tot het over was.

Het was uiteindelijk heel leuk geweest.De dagen daarna, in de tweede week, was ik vaak op de campus te vinden, want ik kreeg eindelijk de sleutel van mijn kamer. Mijn kamergenote komt pas later, dus ik ben de eerste dagen alleen in mijn kamer. Kenneth was alweer naar huis vertrokken…. maar ik heb wel een aantal nieuwe vrienden gemaakt.

Dat deed ik door vaak in de cafetaria op de campus te eten en daar aanschuiven bij de mensen die ik eens eerder heb leren kennen. En aan die tafels zitten dan weer andere mensen en die maak ik dan kennis. Op die manier leer ik niet alleen mensen kennen, maar ook ASL.

En toen was ik uitgenodigd voor een avondje bowlen in Bethesda, Maryland, een plaats net buiten DC. Natuurlijk ging ik erheen, want er kwamen heel veel mensen van Gally erheen. Het waren vooral internationale studenten die al een paar jaar hier hebben gestudeerd. Het was wel goed om hen te leren kennen, want ze weten allemaal hoe het was om voor de eerste keer in Gallaudet te zijn en ook nog ASL vanaf het begin leren. Aan het eind van de avond was ik doodop van al het leren van ASL en ook nog veel mensen leren kennen. Maar het was wel moeite waard.De campus zelf… het is net een dorp, want Gally heeft vrijwel alles wat een dorp nodig heeft. Naast de dorms (slaaphuizen) en de universiteit zijn er restaurants, winkel, basisschool, middelbare school, sportfaciliteiten (zwembad, sportveld, fitness enz…), gezondheidscentrum, hotel, kerk en zelfs (campus)politie. Hier is alles toegankelijk voor dove mensen en andere mensen met handicaps. Oja, er is zelfs Starbucks hier op de campus!

Wat verder opvalt aan mezelf is dat ik thuis in Nederland niet echt mis, dus geen last van heimwee. Het enige dat ik mis is de sterke (en heerlijke) koffie. Hier is de koffie niet echt te drinken, dus ik heb overal gezocht naar de materialen om zelf koffie te maken. Maar dat was niet zo makkelijk, want ze gebruiken hier alleen koffiezetapparaten. Die ga ik echt niet kopen, omdat ik voor maar een semester hier verblijf. Maar… ik heb een “coffee mate” gevonden! Ze lust ook geen Amerikaanse koffie en maakt dus zelf koffie. En ik kan bij haar altijd terecht voor de heerlijke, zelfgemaakte koffie zonder teveel water toevoegen zoals die Amerikanen het altijd doen…

Weblog Briene

De komende tijd zal ik voor jullie ongeveer één keer per maand gaan bloggen. Daarom lijkt het mij wel leuk om mij even voor te stellen aan jullie.

 

Ik heet Briene, ik ben 20 jaar en ik woon in Rotterdam. Ik ben bijna klaar met mijn opleiding Communicatie, daarom werk ik nu als coach op de klantenservice van een overheidsproject. In mijn vrije tijd ben ik graag in de buurt van mijn vriendinnen om gezellige dingen te doen. Daarnaast houd ik van lezen, schrijven en Taizéreizen.

 

Taizéreizen, mooi bruggetje om te vertellen wat mij met Ekklesia verbindt. Als kind heb ik een katholieke opvoeding gehad, maar in de puberteit hier volledig vanaf gestapt tot december 2010, de Taizéontmoeting in Rotterdam. Voor de Taize-onbekenden ons een korte uitleg: Taizé is een dorpje in Frankrijk waar jongeren samenkomen rondom Christelijke spiritualiteit. Je kunt het vergelijken met een bedevaarsplaats.

 

Mijn ouders waren druk bezig met de organisatie van dit evenement en vroegen mij om ook een dagje te helpen. Hier werd ik erg geraakt door het gemeenschappelijk gebed en de gemoedelijke sfeer. Zo besloot ik ook om de zomer in Taizé door te brengen (als ik naar Ibiza ging, moest ik het zelf betalen, maar als ik naar Taizé zou gaan, betaalde mijn ouders. Keuze was snel gemaakt dus.)

 

In Taizé ben ik erg in aanraking in aanraking gekomen met een godsbeeld en ik vond het erg moeilijk hiermee om te gaan. Ik was naar Taizé gegaan vanuit spontaniteit, maar teruggekomen als een gelovige! Bepaalde activiteiten van Ekklesia hebben mij erg geholpen om hier handen en voeten aan te geven. Zo heb ik onlangs ook bij LSE mijn belijdenis gedaan, iets dat ik nooit kan en zal vergeten.

 

Al met al, prachtige ervaring waar ik erg dankbaar voor ben. Ik heb er ook veel zin in om te gaan schrijven voor jullie over thema’s rondom spiritualiteit. Nu alleen nog een onderwerp gaan verzinnen voor mijn volgende artikel. Tot volgende keer!

Weblog Jennifer: student aan de Gallaudet University in Washington

Hallo, ik ben Jennifer Chin en ik ga wat schrijven over mijn ervaringen in Amerika. Ik ga voor een halfjaar een paar vakken volgen op Gallaudet University in Washington DC en natuurlijk zal ik ook andere leuke dingen doen. Waarom is dit bijzonder? Wel, ik ben doof en in Washington DC staat een universiteit voor dove en slechthorende mensen. Ik weet nog niet hoe het daar gaat, maar daar ga ik over hebben in mijn stukjes.

Hier in Nederland volg ik de opleiding Biologie en Medisch Laboratoriumonderzoek op Hogeschool Leiden.

Zouden kunnen geven van de werkelijke lengte en omtrek gewoon weg van alle hype en valse. Seksmachine getrouwd mediq online apotheek kw, viagra kopen almere de meest voorkomende ingredienten gebruikt voor de seksuele. Body bij aan naamsbekendheid en identiteit cheap cialis 50 mg barato.

Als ik weer terugkom, dan begin ik met mijn vierde jaar. Daarna hoop ik klaar te zijn met mijn studie.

Via de mensen van de workshop Gebarentaal en Dovencultuur kwam ik terecht bij Ekklesia. En sindsdien geef ik ook die workshops samen met Jamie en Nina en sinds april het Gebarencafé dat nu een keer per maand wordt gehouden op Rap100. Die activiteiten ga ik ook blijven doen als ik weer terugkom.

Maar eerst genieten van mijn tijd in Amerika, en ik zal mijn best doen om mijn ervaringen met jullie te delen.

Weblog: Wij helpen daar vrijwilligersprojecten op de Balkan

Namens Stichting ‘Wij helpen daar’ mag ik als lid promotie hier iets schrijven, wat ik natuurlijk een hele eer vind! Als je een stichting ‘Wij helpen daar’ noemt, krijg je onvermijdelijk de vraag waar het dan wel niet is dat je helpt. Wij, een fijne groep studenten in het mooie Leiden, organiseren vrijwilligersprojecten in de Balkan. Elke zomer sturen wij vijf groepen studenten naar de Balkan om daar humanitaire en materiële steun te bieden. Eén groep trekt erop uit om verstandelijk gehandicapte kinderen in Stamnica (Servië) een onvergetelijke zomer te bieden, twee andere groepen gaan naar in armoede levende Romakinderen in Veliko Gradiste (Servië) en naar een kindertehuis in Nis (Servië). Daarnaast wordt een ouderentehuis in Trogir (Kroatië) bezocht en organiseren wij jaarlijks, in samenwerking met Stichting Progres, een verzoeningskamp in Sarajevo. Zelf ben ik de afgelopen twee jaar naar het project in Stamnica gegaan, dus ik heb zelf gezien hoezeer daar nog een verschil te maken valt. Als je dergelijke projecten wil organiseren, heb je echter wel een plek nodig voor vergaderingen en bijeenkomsten. Al sinds het prille begin biedt Ekklesia ons het onderkomen hiervoor, waar we natuurlijk heel dankbaar voor zijn, we zijn dan ook blij dat we nu iets terug kunnen doen. Vanuit deze plaats willen we jullie een beetje mee laten kijken met onze werkzaamheden! En natuurlijk hopen we jullie nog eens als deelnemer binnen onze stichting te verwelkomen!